Tworzenie zdjęć w dawnych technikach za pomocą efektu Wehikuł czasu

Efekt Wehikuł czasu umożliwia odtwarzanie pewnych technik fotograficznych z dawnych lat. Do wyboru jest siedem technik z okresu od 1839 roku do lat osiemdziesiątych XX wieku.

Poniższa tabela zawiera opis każdej z technik.


		Dagerotyp — powszechnie stosowany od roku 1839 do 1855, był pierwszą powszechną formą fotografii. Obrazy były rejestrowane na cienkiej posrebrzanej płytce miedzianej. Ponieważ nie powstawał przy tym negatyw, nie można było robić kopii, dlatego każde zdjęcie było unikatowe. Dagerotypy często charakteryzują się wysokim połyskiem, przyciemnieniem przy brzegach i ciemną niebiesko-szarą lub czarno-brązową kolorystyką.
		Technika albuminowa — powszechnie stosowana od roku 1855 do lat dziewięćdziesiątych XIX wieku, tania metoda tworzenia zdjęć na papierze. Negatywy były rejestrowane na szkle, a odbitki tworzono następnie na papierze, do którego substancje światłoczułe klejone były albuminą z kurzego białka. Zdjęcia w technice albuminowej często charakteryzują się połyskiem oraz miękkimi, ciepłymi, brązowymi tonami.
		Cyjanotypia — ta wynaleziona w 1841 roku prosta, niedroga metoda obróbki fotograficznej cieszyła się popularnością na przełomie XIX i XX wieku. Obrazy powstają w wyniku przekształcenia substancji światłoczułych w błękit pruski pod wpływem światła ultrafioletowego. Odbitki cyjanotypowe charakteryzują się wspaniałą błękitną kolorystyką. Chociaż proces ten nie nadawał się do fotografii portretowej, trwałość obrazu sprawiła, że był powszechnie używany do celów inżynierskich i naukowych. Technika ta była używana na przykład do wykonywania fotokopii rysunków technicznych.
		Platynotypia — w tej popularnej w latach 1873–1920 metodzie obróbki fotograficznej do wywoływania używano związków platyny, a papier przykładano do negatywu. Chociaż uzyskane w ten sposób wysokiej jakości odbitki miały dużą trwałość, wysoka cena platyny sprawiała, że metoda ta była droga. Odbitki platynotypowe często charakteryzują się szerokim zakresem tonalnym i srebrno-czarną kolorystyką. Metodę tę zaczęli na nowo stosować artyści w latach sześćdziesiątych XX wieku.
		Wczesne kolorowe — popularną metodą, przy użyciu której powstawały wczesne fotografie kolorowe, był autochrom. Metoda ta została opracowana przez braci Lumire (Auguste’a i Louisa) w 1904 roku. Podobne do slajdów obrazy kolorowe były tworzone na szkle, a używano do tego ziaren skrobi ziemniaczanej zabarwionej na kolory czerwony, zielony i niebieski. Odbitki autochromowe często charakteryzują się miękkimi kolorami i pewną ziarnistością.
		Aparat skrzynkowy — aparaty skrzynkowe były popularne w okresie od 1900 roku do lat sześćdziesiątych XX wieku. Prostota i przenośność tego aparatu sprawiała, że każdy mógł robić zdjęcia. Zdjęcia wykonane aparatami skrzynkowymi mają zróżnicowaną charakterystykę, zależną od wieku aparatu, rodzaju filmu oraz umiejętności fotografa.
		Cross Process — cross-processing to nowoczesna technika obróbki fotograficznej umożliwiająca tworzenie wyjątkowych efektów barwnych przez celowe zastosowanie do filmu niewłaściwych odczynników. Efekt taki można uzyskać na przykład przez obróbkę filmu diapozytywowego w odczynnikach przeznaczonych do filmu negatywowego. Zdjęcia uzyskane w wyniku cross-processingu często charakteryzują się zniekształconymi kolorami, wysokim nasyceniem oraz intensywnymi światłami.

Ustawienia efektu Wehikuł czasu

Okno dialogowe Wehikuł czasu zawiera miniatury umożliwiające podgląd każdego z efektów na danym zdjęciu. Zawiera również pole informacyjne z krótkim opisem efektu.

Zdjęcie po lewej to oryginał, natomiast po prawej widoczne jest zdjęcie po nadaniu mu cech dagerotypu w oknie Wehikuł czasu.

Każdy efekt można modyfikować, używając suwaka Intensywność w oknie dialogowym Wehikuł czasu. Suwak Intensywność powoduje, że wygląd efektu zmienia się na różne sposoby, odpowiednio do wybranego efektu. Za pomocą suwaka Intensywność można na przykład zmienić kolor, jaskrawość lub kontrast.

Do zdjęć można zastosować krawędzie, aby uzyskać imitację wyglądu krawędzi papieru zdjęć z dawnych lat. Funkcja Krawędzie fotograficzne umożliwia na przykład symulację ciemnych krawędzi dagerotypów, nierównych błękitnych krawędzi odbitek cyjanotypowych oraz ozdobnych krawędzi, które były popularne w czasach aparatów skrzynkowych. Krawędzie fotograficzne dodawane są na zewnętrznych brzegach zdjęcia.

Ponadto można zastosować efekty krawędzi i ramek, używając okna dialogowego Ramka obrazka. Więcej informacji można znaleźć w części Dodawanie ramek do obrazków.

Aby utworzyć zdjęcia w dawnych technikach za pomocą efektu Wehikuł czasu

Obszar roboczy Edycja

Wybierz kolejno opcje Efekty } Efekty fotograficzne } Wehikuł czasu.

Wybierz efekt, klikając jedną z miniatur powyżej osi czasu.

Przesuwając suwak Intensywność, ustaw wygląd efektu.

Do zdjęć można dodawać efekty krawędzi lub je z nich usuwać. Usuń zaznaczenie pola wyboru Krawędzie fotograficzne poniżej suwaka Intensywność, aby usunąć krawędzie, lub zaznacz to pole wyboru, aby zastosować krawędzie.